قدم زدن زیر باران را دوست دارم

بدون چتر

عاشقانه تر از هر عاشقانه ای

حتی سرفه های بعد از ان هم

نمی تواند هوس زیر باران رفتن را از من بگیرد

در مرام آدم برفــــــــی ...


خـــــــــورشید ...  محــــــارب است!!



در ذهن آدم برفـــــــــی...


شکــــــــفـتـن ...  یعنی اغتـــــــــشاش !!



در باور آدم برفــــــی...


یخبــــــــــندان....


وعده الهـــــــــــــی است.....!!

نه رد می شی، نه می مونی تبت بدجور واگیره

منو با دست کی کُشتی که پای هردومون گیره

منو کُشتی و آزادی نه زندونی نه تبعیدی

میون ما دو تا مجرم به کی حبس ابد می دی

داری گم می کنی راه و امیدی نیست پیدا شیم

من این دستا رو می بوسم بذار همدست هم باشیم

یه عمره زیر این سقفیم تو رو با من همه دیدن

بری هر جای این دنیا بهت شک می کنن بی من

تو تا وقتی که اینجایی به رفتن اعتقادی نیست

خودت باید ازم رد شی به من هیچ اعتمادی نیست

عذاب با تو سر کردن برای من یه تسکینه

تو چی می فهمی از من که عذابم با تو شیرینه         

وقتی همه رو شبیه اون میبینی یعنی "" عـــاشـــــــــــــــــــــــقی "" ....


وقتی اونو شبیه همه میبینی یعنی "" تنــــهایــــــــــــــــــــی ...!!!          

شنبه را با خط کشی از جنس اخم های تو اندازه می‌گیرم

 و یکشنبه را بی هیچ درنگی دود می کنم بر سر راهت

و آه! دوشنبه های بی قید،

دوشنبه های سربه هوا را در شیب تنهایی سُر می خورم

و سه شنبه  چیزی سراغ ندارم مگر دعا

و بعد به معبد دست‌های چهارشنبه بوسه می زنم که از ترس همسایگی با پنج شنبه ها صبور شده است.

با خلوت و آدینه ها را که رو به همه آمدن‌ها منتظر می مانم

که بیایی و بعد در شکوه آمدنت،

غم قربانی می کنم

و در آن نگاه

و در آن لبخندجا دارد به تمام روزهای تقویم بی اعتنایی کنم

به شرط آنکه جمعه تو نروی

تا به شنبه من دهن کجی کنم

خدایا، راهی نمیبینم، آینده پنهان است

اما مهم نیست

همین کافیست که تو راه را میبینی و من تو را...

نه تو می مانی و نه اندوه,

و نه هیچکس از مردم این آبادی,

به حباب نگران لب یک رود قسم,

و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت,

غصه هم میگذرد,

آنچنان که فقط خاطره ای خواهد ماند,

لحظه ها عریانند,

به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز.         

یکی بود ...

نه! صبر کن.

ا یکی بود یکی نبود قصه خوبی آغاز نمی شود.

تو بودی قصه شروع می شد،

و نبودی تمام.

عمر من صرف فعل بود و نبود توست.

قصه کوتاهی است در حد یک آب.

قصه بودن هایت صبر کردن این هم حرف اصلی من نیست.

صبر کن، همه چیز نک زبانم است اما از تو و برای تو نمی شود

حرف تکراری زد نمی شود تو شبیه شهرزاد قصه های هزارو یک شب و هزارو یک ماجرا در چشم داری.

اما قصه عمر من را اگر بنویسند

قهار ترین نویسنده دنیا هم که باشد

می نویسد یکی تو و هیچ چیز بی تو.

امروز شروع کن، با هر کس که به او بر میخوری جوری رفتار کن که گویی، دیگر هرگز فرصت ملاقات ایشان را نخواهی داشت.

محبت، مهر و درک و توجه خود را به ایشان نیز تعمیم بده، بدون هیچ چشمداشتی برای قدردانی.

زندگی ات هرگز مانند گذشته نخواهد بود.

مردم آنچه را که گفته ای فراموش خواهند کرد.

آنان آنچه را که انجام داده ای به فراموشی خواهند سپرد.

اما هرگز از یاد نخواهند برد که باعث شده اید چه احساسی نسبت به خود داشته باشند

هنگامی که اشتباهی میکنی، مدتها برای
نظاره دوباره به آن به گذشته بازنگرد.

عبرتی را که از آن گرفته ای به یاد
داشته باش، و به پیش رو بنگر.

اشتباهات، آموزشهای خِرد هستند، گذشته قابل تغییر نیست.

آینده هنوز در اختیار توست.

در گذر از دریای زندگی،

از طوفان و آبهای خروشان نپرهیز.

تنها بگذار تا بگذرند.

تنها کشتی خود را بران

هموراه بیاد داشته باش،

دریای آرام هرگز دریانوردی ماهر نمیسازد.

در کنکاش خویشتن، حقیقت را کشف کردم.
در کنکاش حقیقت، عشق را کشف کردم.

در کنکاش عشق، ایمان به خدا را یافتم.
و در ایمان، همه چیز را یافتم.

چه عمری گذشت تا باورمان شد...
آنچه را باد برد خودمان بودیم!